نامه ای از زندان

32438458086744986195.jpg 

زمیدان بلاغت گوی سبقت برده ام لیکن   کنون چون گوی سرگردان هم از آسیب چوگانم

همی ازبهرمواجم گهرهامیشود ظاهر       کنون ازچشمه چشمم گهر ریزد بدامانم

بُدم سرحلقه اهل کمال ای آسمان آخر     بچشم خلق کردی کمتر ازطفل دبستانم 

زچرخ واژگون دارم شکایت های گوناگون    مگردستم رسد روزی که داد ازچرخ بستانم

برای دادخواهی درحضورحضرت والی      زحال خویشتن خواهم که تاسختی سخن رانم 

مراچون بلبل شیدامکان بودی بگلشن ها     کنون چون جغد هاگردیده منزل کنج زندانم

  مکان بوده است اندرپای سرو سایه بیدم        زسرماحال در زندان بسان بیدلرزانم

حدیث اکرم الضیف ازنظرهامهوشدگویا        اگرهم کافرم آخر به اهل رشت مهمانم

بسان رودجیحون چشمه هاجاریست ازچشمم   بسان بیخ مرجان رخنه هاافتاده درجانم 

اگرچندی بُدم سالک میان ناجی هالک     ندانستم نفهمیدم خطاکردم پشیمانم

مراباید می اندرساغر ومعشوقه دربالین      کجا کسی آشنائی بود وبا آئین وایمانم

خرابات است ماوایم بود دیرمغان جایم      جزاین دینی نمیجویم جزاین کیش نمیدانم

کتابم صفحه روی است وسبحه حلقه گیسو    بوداین مذهبم گرکافر هستم ارمسلمانم

به اقراراست گر اسلام وایمان است گرمذهب   من اکنون قائل حقم مسلمانم مسلمانم.

الا ای حکمران ملک گیلان تابکی داری   مکین درکنج زندان وقرین باآه افغانم.

گمان کردی که من شیرم نمودی قصه نخجیرم    فکندی زیرزنجیرم مکان دادی به زندانم.

اگررندم اگرقلاش اگرمومن اگرکافر        بهرحالت تراازجان دعاگو وثنا خانم.

به زندان بودنم برعّز واجلالت چه افزاید    بده کامم که کامت دهد دادار سبحانم.

نمودی دستگیرم بازگیر ازمکرمت دستم   فکندی گر زپایم باز برپادار ز احسانم.

مرازین شعرجان پرور نبوده هدیه ئی خوشتر    سلیمانی تو ومن مور این شعراست چون رانم.

بزرگان شاعران راهیچ وقت ازخود نرنجانند     تونیزازخویش ای کان کرم ازخود مرنجانم.

به گلزارفصاحت عندلیب نغمه پروازم      خلاصم زاین قفس فرما وجاده درگلستانم.

بودتاچرخ نیلی سایه افکن برسرمردم        نگردد ازسرت کم سایه الطاف یزدانم.

/ 0 نظر / 49 بازدید