شعر سوسف...!!

دو  قوم دیلم و کُرد دارد آنجا          که دیلم ساکن و کُرد آمد آنجا

زبان  آن دیار کرمانجی  و  گیل        کنار هم  بودن  نه  قال و نه قیل

بُوَد شهر"بره سر"در همین خاک      نه که دود و ترافیک،بلکه هست پاک

دارد بیش از چهل "آبادی" و  دِه      که هریک بهتر ازآن یک قریه

سلام برچنگش و شیلاش و تکسل     درودی بی کران از جان و از دل

"رشی"و"سیبن و تا گرزنه چاک       ز هر یک نام برم زَر باشد آن خاک     

"بربن"تا به" شیلاش"را بنازم        گل سرخها و زرد ش را چه سازم

"شقاقل"بابونه "آلوی وحشی         "تمشک"و انجیر و ازگیل وحشی

اگر سنگهای سختی  سینه دارد          شکیبا  مردمی  بی  کینه  دارد

اگر دشتی به نام "چهار محل"شد       که "سوسف"با"لیاول"را گُسل شد

کنون که سوسف آمد بر زبانم         بگویم وصف حالش آنچه دانم

سو از سوسف همان سوی است     سف از نامش سیب کوی است

بهارش معتدل،سرد است زمستان      پائیز دارد مه و گرم است تابستان

کنند گویش سخن را  دیلمی وار         مثال  فارسی است آن پهلوی وار

 قدیما  بوده سوسف  دو محله           یکی پائین محل ، یکی بالا محله

ز هر خانه امامزاده عیان است         ز موسی کاظم (ع) و نوادگان است

نایستاده کسی پُشت بر حریمش        نامش یوسف،زیاد دیدند کریمش

نساختند خانه ای پشتش شود آن       ز ارباب و ز رعیت ، یا که آن خان

نگفتم"سرمل" و"ماشمیان"را         "بابا خور ملک" نگفتم آن زمان را

به چند طایفه هستند مردمانش   دلیری ها  ، حسن پورها،رجب پورها ، از  آنش

 جعفری، خورگامی یا که جمالی      حقیر  بخشند  ، نگفتم چون اهالی

پرانتز  باز کنم ،صادق بگویم       عیسی خان  جدّ  او باشد عمویم

نمیدانم ز سوسف من چه گویم      چرا   از   زحمت مردم  نگویم

چقدر آبادیه سخت کوش دارند      چقدر هم  مردم باهوش دارند

زنان هم مثل مردانش رشیدند     ز بهر ساخت  آبادی جهیدند

پیلا چشمه،کوچی چشمه تی یاده      قزان بر سر ، کوزه بر دست ، پیاده  

چقدرخوشمزه بودنان سبوس دار     زنان  بودند  پگاه، هر صبح بیدار

همه فکر هم و کار هم هستند        همه دلخوش و سرزنده چو مستند

زنان با شوهران گویی رفیقند        نه  تنها یارشان ، بلکه شفیقند

ز دینداری مثالش سوسف آرند      به هر گم گشته ای چون یوسف آرند

به مثل هر دیار دادند شهیدان        برای حفظ و پاسداری از ایران

یکی از آن عزیزان عاشوری نام       عاشورا زنده کرد، با شربت و جام

نشینند دور هم، گرم و صمیمی       که میهمانی بُوَد ،  رسمی قدیمی

کشاورزی  کنند  آنها  همیشه         جالیز  دارند  کنار  باغ  و  بیشه

فراوان شیرو ماست و هم پنیر بود     که پشم و موی گوسفندان حریر بود

گلیم و جاجیم و جوراب پشمی        سفید و سرخ و سبز و زرد و یشمی    

فرامرز هم نمد می زد چه عالی       نمد بود  ،  حیرتم  یا   بود  قالی  

من هستم پاکده ای و دوستعلی نام     نوشتم من ز سوسف یا که خورگام 

کنون که شعرخود سوسف سرودم     سلام بر مردمش ، دارم درودم

چرا پاکده با سوسف خواهر هستند      که هر دو یک پدر،یک مادر هستند

خویشاوند گشته اند از هردو روستا     قبول دارند هم اسلام ، هم اَوِستا

رفیقم اکبری گفتی نوشتم               چه حالی من شدم گویی بهشتم

روستای لیاول علیا

/ 0 نظر / 94 بازدید